Alicya w Krainie Słów

Trwają prace techniczne nad stroną. Niektóre funkcję mogą nie działać poprawnie. Przepraszamy za utrudnienia.


Czytanie rzeczy różnorodnych sprawia największą przyjemność


Drogę gu­bią ci, którzy oglądają się za siebie


Nigdy niekończąca się groza...


Bler. Człowiek ze Światła! Poznaj POLSKIEGO SUPERBOHATERA!


Zapraszamy w pełną grozy podróż z mapą cieni


Czytam, bo lubię grozę


O takich dwóch, co połączyli swoje grzechy

Antologia „11 grzechów głównych” to zbiór opowiadań wydanych przez Horror Masakrę i kierowany do pełnoletnich czytelników, którzy lubią przekraczać granice bólu, okrucieństwa, strachu czy perwersji. Antologia ukazała się, podobnie jak „4 Echa Grozy” w ramach kampanii Horror w walce z chorobą. Część zysków ze sprzedaży zostanie przeznaczona na pomoc dla Andrzejka Janoszka walczącego z białaczką.

Opracowania graficznego antologii dokonał Kornel Kwieciński., za co dla niego ogromne brawa. Okładka od razu przyciągnęła moją uwagę i przypomniała jedno z wydań „Historii pana B.” C. Barkera (Prószyński i S-ka 2008). Drugim, miłym zaskoczeniem jest samo wydanie: tym razem nie zeszytowe, ale starannie złożone i zgrzane. Horror Masakra powoli, ale konsekwentnie rozwija swoje wydawnicze skrzydła. Zapewne interesuje was czym zaowocowała współpraca dwóch najbardziej ekstremalnych polskich pisarzy horrorów?

Podchodząc do „11 grzechów głównych” miałam nadzieje na coś, co uwielbiam najbardziej, czyli kontrowersyjne, unikatowe i ekstremalne opowiadania. Po przeczytaniu tekstów nie mogę jednak powiedzieć, że jestem w pełni zadowolona. Ewidentnie najlepsze dwa opowiadania to „Cipkoroślinka” Siwca i „Kokon” Czarnego. W przypadku „Cipkoroślinki” myślę, że tytuł mówi sam za siebie. Opowiadanie jest sprawnie napisane, intrygujące i kończy się dosadnym morałem. Myślę, że roślinka Siwca, to okaz kolekcjonerski szczególnie dla wielbicieli Mastertona. Z kolei „Kokon” to wytrawne ekstremum w wykonaniu Tomasza Czarnego. Bohater tego opowiadania, jakby to delikatnie ująć, jest oblepiony pajęczyną z nasienia. Opowiadanie jest krótkie i mgliście przedstawia potworną sytuację w jakiej znalazł się główny bohater. To jednak wystarczy, by pobudzić łaknącą dziwności oraz perwersji wyobraźnię. Całość bazuje na sensualnych obrzydliwościach i skojarzeniach – really good shit.

11grzechówg1

Oprócz tych dwóch historii spodobała mi się również „Skóra” oraz „Jelito” Tomasza Siwca. W pierwszym opowiadaniu autor zbudował dramatyczny i nihilistyczny nastrój: mieszankę cierpienia, miłości, bólu oraz desperacji.  To próba odpowiedzi na odwieczne pytania jakie stawia horror: jak daleko można się posunąć szukając rozkoszy i spełnienia? Czy istnieją granice eksploracji ludzkiego ciała? Siwiec zawsze zaskakuje mnie ciekawymi pomysłami, dlatego go czytam, dla jego chorej ekstremalnej wyobraźni. Wspomnę również w superlatywach o tekście Czarnego „Zniewolenie”, bo historia ta ma duży potencjał, kusi psychodelicznym klimatem, ale stanowczo jest zbyt krótka, jak na tak ciekawy pomysł.  Wolałabym, aby autor trochę dłużej pobawił się stworzonym przez siebie koszmarem. Czekam na lepszą i zdecydowanie dłuższą wersję tej historii.

Niestety, pozostałe opowiadania nie zaspokoiły moich oczekiwań na ekstremum, albo okazały się fabularnie niedopracowane, albo zbyt przewidywalne. Siwiec zamieścił w zbiorze tekst, który został odrzucony podczas naboru do antologii „Zombiefilia”. Autor twierdzi, że stało się tak niesłusznie. Cóż, nie jestem zwolenniczką pierwszoosobowych relacji o zombie. Cała groza zombie kryje się w obcości, jaką reprezentują. Nie chce im współczuć, nie chce dowiadywać się co „myślą”, to dla mnie bez sensu. Niestety, po „By, przetrwać” pozostaje niesmaczne wspomnienie. Z kolei „Burek” okazał się zbyt przewidywalny, a w „Pasku” Siwiec stał się zbyt ckliwy zapominając o konkretnej dawce ekstremalnych scen, dlatego wyszło nijako.

Czarny również, wbrew moim perwersyjnym oczekiwaniom, nie zaprezentował esencji swoich wypaczonych możliwości. „Bóstwo mniejsze” jest słabe, takich opowiadań mamy już na pęczki i po dziurki w nosie. „Zjadaczy lotosu” nie powstydziłby się kanał Tele5, gdyby ktoś to zekranizował. No, ale filmu nie ma, jest tylko opowiadanie, któremu naprawdę dużo brakuje do bycia tak złym, że aż dobrym. „Chęć życia” to kolejny tekst z potencjałem, bo gdy w horrorze spotykają się dwie kobiety, wiadomo o co będzie chodzić: Judyta i Sandra chcą się zabawić. Świetnie, kibicuję takim akcjom, ale w opowiadaniu Czarnego robią to tak niezwykle nieporadnie. Jest tu wszystko, co powinno być: przemoc, seks, potwory, przemiany i inne takie tam, brak jednak idealnej kompozycji i przez to historia zgrzyta między zębami zamiast cieszyć aksamitną gładkością.

testroślinka1

Z „11 grzechów głównych”  polecam więc „Kokon” Tomasza Czarnego i „Cipkoroślinkę”  Tomasza Siwca. Przyznam się, że sięgając po antologię miałam nadzieję, że przeżyję oszałamiającą dawkę ekstremalnego horroru, a takiego tu jak na lekarstwo. Czuję się więc pod tym względem niezaspokojona, a jak wiadomo niezaspokojenie zawsze budzi w kobiecie gniew. Siwiec i Czarny mieli pisać o grzechach głównych, a sami trochę literacko pogrzeszyli. Cóż, zdarza się, w końcu człowiek już dawno odkrył, że nie da się nie grzeszyć. Mam wrażenie, że „11 grzechów głównych” może nie sprostać oczekiwaniom fanów wytrawnego horroru ekstremalnego. Siwiec i Czarny nie raz pokazali swoimi tekstami, że potrafią zaszokować i powalić pomysłowością, sponiewierać i w brutalny sposób wystawić na niechciane wyobrażenia. Nie jest to jednak zbiór dla zwykłego zjadacza grozy, bo zawiera dużo pokręconego materiału, który może zgwałcić nieprzygotowaną na to wyobraźnię. Wiem, że jednych to zachęci, ale czuję się zobowiązana innych ostrzec. Muszę się też uderzyć w pierś, bo mam wrażenie, że oceniając horror ekstremalny, jestem ekstremalnie wybredna. Problem jednak w tym, że im więcej danej treści się chłonie, tym bardziej zaczyna się w niej smakować i już nie tak łatwo sprawić, by neurony w mózgu zadrżały w literackiej ekstazie krwi.


Antologia „11 grzechów głównych” nie zaspokoiła mnie w pełni, jednak zawiera kilka świetnych opowiadań dla których warto ją nabyć. Poza tym, bierze ona udział w akcji Horror w walce z chorobą i czytając możecie pomóc komuś, kto tego potrzebuje. Cieszę się, że pomogłam, a jednocześnie przeczytałam dwa wybitnie dobre opowiadania. Siwiec i Czarny zgrzeszyli aż 11 razy i jak widać może to wyjść na dobre.

Długich dni i grzesznych nocy.

Podążajcie za atramentowym królikiem.

horror w walce w chorbą

Zobacz również:

COPYRIGHT © 2017 ALICYA.PL

STRONY INTERNETOWE I REKLAMA:Distort Studioswww.distortstudios.com